Gisteren hebben we de hele dag gewerkt om onze (langverwachte)
garderobekasten in elkaar te krijgen.Geen sinecure, natuurlijk, met
Wappie in de buurt.
Het in elkaar zetten mocht geen probleem worden, per slot van rekening
hebben we onze keuken indertijd ook al zelf gemonteerd. Het eeuwige
probleem in ons huis is wel dat we - ondanks de schandalig hoge prijs -
toen we bouwden een slechte stukadoor getroffen hebben. Al onze muren
zijn wel ergens scheef. En dat geeft natuurlijk problemen als je tegen
die muren iets rechts wil zetten, anders valt het gelukkig niet op.
Enfin, de hele muur staat nu vol, het is een enorme kast van 4 meter
breed en 2,36 meter hoog. Ik ben gisteren al begonnen met het inladen,
dat was natuurlijk geenprobleem, want er gaat ongelooflijk veel in die
kast. Maar het fine tuning moet nog gebeuren.
Guess what? Krijg ik gisteren (tijdens het eten, dat wel) een
telefoontje van Base, al sinds mensenheugenis mijn mobiele
telecomprovider. Dat ik was uitgekozen (ja ja, dacht ik al), en dat ik
een trouwe klant was (ja ja) en dat ik een nieuwe telefoon van hen
kreeg, omdat ik zo'n goeie klant was (hola). En dat terwijl ik mijn
vorige gsm ook al gewonnen had bij een Base-wedstrijd. Nou, ik moet wel
een héle goeie klant zijn, nietwaar? Per slot van rekening bel ik nog
jaren op kosten van Base, als je alle kosten van de aankoop van twee
gsm's in rekening neemt. Leve Base!
Vanmiddag de nieuwe gsm
opgehaald in Hasselt en 't is bepaald niet de goedkoopste die ze in
huis hadden (ik noem 149 euro niet bepaald goedkoop). Heerlijk om weer
eens wat nieuwe knopjes te bekijken en alle functies te leren kennen (not).
En dan te zeggen dat ik mijn oude Nec nu pas goed kende. Ik zal hem
missen.
Wappie is at his grandparents' for the day. Oh happy days. It's such
bliss being able to do your own thing without being interrupted all the
time.
We have a birthday party coming up later today, so we'll see him again
soon. Don't worry that we're leaving him to his own devices.
We zijn terug van weggeweest. De hele vlucht lang (3 uur en 30 minuten)
heb ik in mijn hoofd een post zitten schrijven, maar 't is allemaal
verdwenen, spijtig genoeg.
Een crappy hotel met een mooie ligging maar slechte service en een
voorhistorische housekeeping-afdeling is ons te beurt gevallen. De
all-in was all-in, maar wel met (veel) beperkingen: vers fruit (behalve
watermeloen) en cola-light of spa bruis kennen ze niet, om maar iets te
zeggen. En blijkbaar is cola light iets dat ik echt wel nodig heb. Gek,
maar waar.
Enfin, you get what you pay for, maar we zijn er toch eens uit geweest!
Turkije is me heel erg meegevallen als land, al moest ik in mijn hoofd
wel een knopje omzetten: de natuur en het klimaat lijken zo erg op
Spanje dat ik constant Spaans wilde spreken met de Turken en ze
verstaan al nauwelijks Engels, laat staan Frans of Spaans. Best kan je
dat Engels uitspreken zoals iemand die nog nooit Engels gepraat heeft
en met een Nederlands accent, dan heb je 't meeste kans dat ze je
(willen) verstaan. Heel raar dat ze geen Frans verstaan, maar volgens
onze Turkse gids is Frans een taal die heel ver af ligt van het Turks
en dat bleek ook wel. Ze hoorden het echt in Keulen donderen als je om
"un vin blanc" vroeg.
Ik heb nog een fake handtas uit de brand gesleept (een fake D), in heel
mooi echt leer. Heeft me nog een slapeloze nacht gekost want ik zag al
voor me hoe ze ons aan de douane zouden tegenhouden en me betrappen met
die fake tas. Ze hébben ons ook tegengehouden, maar ze stelden gelukkig
de verkeerde vragen (sigaretten, drank, kleding, elektronische
toestellen), waar ik negatief kon op antwoorden. De hele vlucht zat
overigens vol met toeristen in fake Nike, Quiksilver, Dolce &
Gabbana, noem maar op. Niet te doen, gewoon. Die dingen heb ik daar
helemaal niet gezien!
Ik wil best nog eens terug naar Turkije, maar dan wel in een
vijfsterrenhotel, én met mijn ventje erbij. De rest laten we dan thuis!
Yihaaaaaaaaaaaaaa!
Morgen om 12.10 uur vertrekt ons vliegtuig naar Turkije. Dat betekent
natuurlijk dat we al vroeg op moeten, want Brussel is niet naast de
deur en - vooral - ligt naast die drukke snelweg waar je tegenwoordig
niet meer over rijdt, maar op stil staat.
Tot de 15e!
In deze post schreef ik bijna een jaar geleden over de man.
De man heeft vorige week een ongeval gekregen dat niet helemaal
rechtstreeks maar toch voor een groot deel te wijten is aan zijn
verleden. Momenteel is nog altijd niet zeker of hij het wel zal halen.
Het laat ons toch weer een beetje stilstaan bij de vergankelijkheid van
het leven, maar vooral ook bij de belangrijkheid van familiebanden.
Donderdag vertrekken we naar Turkije (Bodrum), het is toch nog gelukt
om iets te vinden, gelukkig. Ik heb nu gelukkig nog wat tijd om de
valiezen te pakken en serieus te overwegen wat per se mee moet en wat
niet. He he.